:39:02
Powietrze dostarczano rurkami,
jak w kostiumie nurka.
:39:06
Rurki ukrywano
wyprowadzając je nogawkami.
:39:10
Fulton wspomina,
że przy jednej okazji
:39:12
czy to z braku powietrza,
:39:15
czy z powodu
upału na planie,
:39:18
zmęczony dubler zemdlał
w samym środku kręconej sceny.
:39:23
Fulton wspomina:,, Prawie w każdej
scenie, mimo że kręcono bez dżwięku,
:39:27
trudno było
kierować aktorem".
:39:31
,, Czepek tłumił
głos z zewnątrz,
:39:34
a rurki z powietrzem
dudniły prosto w uszy,
:39:37
co zagłuszało wszelki dżwięk,
jaki przedostał się przez ubranie".
:39:41
,, Nawet kiedy używałem największego
megafonu i krzyczałem głośno,
:39:45
z ledwością słyszał słaby szept".
:39:48
,, W związku z tym robiliśmy próbę
za próbą i kręciliśmy w nieskończoność".
:39:52
,, Zwykle było tak, że przy 20 próbie
:39:56
czuliśmy, że zbliżamy się
do właściwego ujęcia".
:40:01
Trzeba było pamiętać,
aby aktor poruszał się naturalnie,
:40:04
ale tak, aby nie pokazać
na przykład
:40:07
otwartego mankietu koszuli,
co mogło zniszczyć iluzję.
:40:11
Aktor musiał też uważać,
aby nie wyciągać rąk przed siebie.
:40:14
Oczywiście zdarzały się błędy,
których nie było widać,
:40:19
aż do przejrzenia
wywołanego filmu.
:40:22
Takie usterki
były ręcznie poprawiane
:40:25
przez uważne retuszowanie
filmu, klatka po klatce,
:40:29
małym pędzelkiem
i nieprzezroczystą farbą.
:40:32
Według Fultona poprawiono
w ten sposób około 64000 klatek.
:40:39
Aż do filmu Universalu
The lnvisible Man Returns w 1940 roku,
:40:43
nikt nie próbował podjąć się
pokazania niewidzialności na ekranie.
:40:49
Niemniej jednak,
w gorszym jednak stylu,
:40:52
w 1937 roku, producent Hal Roach,
zrobił pierwszy z trzech odcinków Topper.
:40:58
Była to historia o zabawnych
przygodach dwóch duchów,