:04:08
Wat zal zijn, zal zijn.
:04:10
Een oud en fantasieloos
Italiaans gezegde.
:04:14
Het is de spreuk op m'n huis,
al meer dan 450 jaar.
:04:20
En alleen als de Torlato-Favrini's
aan hun einde komen,
:04:25
zal die spreuk
de spijker op z'n kop slaan.
:04:28
Wat zal zijn, zal zijn.
:04:34
Een simpele generalisering
die alles oplost.
:04:38
Ik ben wie ik ben,
en ik kan daar niets aan doen.
:04:41
Daarom ben ik niet schuldig.
:04:44
Onzin, natuurlijk.
:04:48
Toch heb ik geen antwoord,
als dat er al is,
:04:53
als men vraagt hoe en waarom
Maria en ik iets kregen.
:05:04
Ik reed in m'n auto, zoals ik
al ontelbare keren had gedaan.
:05:10
Ik reed ergens en nergens heen,
:05:13
om te ontkomen aan de rusteloosheid
van vele nachten zonder slaap
:05:18
en de lege zonsopgangen
die daarop volgden.
:05:23
Maar waarom, terwijl ik
ergens en nergens naartoe reed,
:05:27
moest ik toen de grens
van Italië naar Frankrijk oversteken?
:05:32
Waarom moest ik
nou net die route uitkiezen
:05:35
die leidt naar de vulgaire grond
die tussen Nice en Cannes ligt?