:56:07
Кога почина
мајка ти,
:56:10
мислев дека нема
да преживеам.
:56:13
Чувствував како се
да паднало врз мене
:56:16
и дека никогаш нема
да можам да станам.
:56:20
Но, душо...
:56:22
Животот продолжува.
:56:29
Знаеш што мислев јас
кога умре мама?
:56:35
Не можев да сфатам
како можеше
:56:39
пак да разговараш
со луѓето.
:56:43
Како можеше да се
смееш.
:56:47
Повторно.
:56:50
Не можев да сфатам како
можеше да си играш со нас.
:56:57
Сега знам дека тоа
беше лага.
:57:04
Животот не продолжува
тукутака.
:57:20
Лизи изгледа заебано,
нели?
:57:24
Само јаде откако
ја напушти Роберт.
:57:29
Таа е спротивно
од тебе.
:57:33
Зошто им кажа на сите
дека ќе имаме дете?
:57:38
Сакав тоа да го
споделам со нив.
:57:43
Значи, сите мораат да знаат
за нашиот личен живот.
:57:48
Зошто се возбудуваш?
Тие ни се најдобри пријатели.
:57:53
Дури ни ние не
разговаравме за тоа. -Не?
:57:58
Мислев дека ова го поминавме.
-Се сменија работите.